Pod Lupą

Kocha, lubi, szanuje...

Szczegóły

Opublikowano: środa, 11, kwiecień 2012 19:12

Krzysztof Jasek

       Kocham to moje miasto… napisał kiedyś Mieczysław Guzewicz. Chociaż użycie wyrazu miłość w stosunku do miasta uważam za nieco przesadzone, to wobec braku innego słowa bardziej oddającego naturę takiego uczucia, dla uproszczenia, przyjmijmy, że można również kochać miasto. Właśnie w języku polskim mamy ten problem, że nasze kocham ma bardzo szerokie spektrum zastosowań, co czasami powoduje, że powszednieje i tylko poprzez dodatkowy kontekst sytuacji, w której je wypowiadamy możemy akcentować istotę naszego uczucia. I tak też jak wiele może być obiektów naszej miłości, tak też wiele jest sposobów jej okazywania oraz wiele jej rodzajów.

       Powinniśmy też zaakceptować fakt, że miłość do miasta może popychać do różnych rodzajów aktywności i w różny sposób może być okazywana. Dla jednych jest powodem aktywności politycznej, u innych wyzwoli chęć do działań społecznych, jeszcze inni okażą ją jako dbałość o swoje miejsce pracy czy zamieszkania. Znajdą się wśród nas również tacy, którzy nie będąc obojętni na to, co w kochanym przez nich mieście się dzieje, włączają się do różnych dyskusji na jego temat, dając wyraz krytycznej ocenie władzy lub akceptując jej działania.

       Akceptacja tego, że kochać to swoje miasto może i ten, kto widzi jego słabości (jak np. Krzysztof z Frakcji Wyrzutowej) i także ten, którego miłość znacznie więcej wybacza (tu całkiem niezłym przykładem jest autor tego artykułu) to dla wielu karkołomny proces myślowy. Krzysztof z FW tkwi w coraz głębszych okopach krytycyzmu. Nie kryję tego, że należę do osób różniących się w ocenie władz miasta od niego. Jednak wiem, że bez jego odważnej wojny pozycyjnej prowadzonej z okopów, które są na tyle głębokie, że już prawie go z nich nie widać, mój pogląd na sprawy miasta byłby jednostronny i wypaczony. Nie da się tego uniknąć, że nasza opinia zależy od tego z jakiego miejsca oceniamy dane zjawisko. Dużo trudniej mieć krytyczny stosunek do tego, co w mieście się dzieje, gdy jest się odpowiedzialnym za jakiś element tych działań. Znacznie łatwiej widzieć i negatywnie oceniać zdarzenia, gdy nie jest się zaangażowanym w ich realizację. Ale prawo do miłości swojego miasta ma każdy, a zawłaszczanie sobie tego uczucia jest egoistycznym zachowaniem prowadzącym do zamykania oczu na inny sposób oceny naszej miejsko – gminnej rzeczywistości. I mam wrażenie (co może obaj Panowie mogą potraktować za prowokację), że podobnie jak p. Mieczysław Guzewicz tak i Krzysztof Owoc prawdziwie miłują nasze miasto.

       Ostatnie dyskusje i spory o to, kto jest wentylem a kto wentyluje „subiektywnie”, oceniając inne wentyle, są niestety podobne do wielu innych jałowych dyskusji jakie toczą się wokół nas. Mam wrażenie, że są one kontynuowane tylko dla samej przyjemności toczenia sporów. Żałować należy, że energia, która powinna być kierowana na rozwiązywanie problemów, zostaje zużyta na ich nawarstwianie, a ludzie którzy mogliby ze sobą współpracować, zaczynają sobie przeszkadzać. W podobny sposób oceniam fakt zakończenia współpracy w Urzędzie pomiędzy panami Grabką i Czopkiem. Rozumiem oczywiście powody takiej a nie innej obustronnej decyzji. Obustronnej, ponieważ jestem prawie pewien, że gdyby choć jednej ze stron zależało na kontynuowaniu współpracy, to mimo różnic obaj panowie doszliby do porozumienia. Na początku ich współpracy, cieszyłem się (i być może to było naiwne), ze współdziałania osób konkurujących ze sobą w wyborach. Każda nowa osoba w zespole ludzi wnosi coś do pracy tego zespołu, a bycie liderem SOS na pewno nie było tylko dziełem przypadku i pozwalało mieć nadzieję, że wsparcie tego środowiska oraz osobisty wkład Miłosza Czopka może tylko pomóc, a nie zaszkodzić w zarządzaniu miastem. Szkoda, że okazało się inaczej i myślę, że obie strony odbierają te wydarzenia jako rozczarowanie. Dla mnie było to rozczarowaniem podobnie jak fakt, że z początkowego kilkunastoosobowego składu naszej bezkresowej redakcji obecnie aktywnie w pracę dla portalu angażuje się zaledwie połowa.

• « poprz.
• nast. »